Bu şafak Güneş’in ışınları uyandırmadı beni.
O bulanık sarı ışınlar parlamadı yüzümde.
Beni, günün şimdiden başlayan yorgunluğu vurmadı…
Çünkü, bu şafak bir umut doğuyordu Güneş yerine
Bu şafak kayalara vuran dalgalar çınlamadı kulağımda,
Huzur veren bir ölüm sessizliği vardı kıyıda,
Denizin mavisi, gözlerin gibi soluk değildi o anda.
Çünkü, denizde şahit olmuştu bir umudun doğuşuna…
Bu şafak, inanıyorum dünyada benden başkaları da olduğuna.
Sebepsiz yere mutluyum, sen varsın yanımda!
Sesin inanmamı sağlıyor hala sevginin var olduğuna.
En az benim kadar sevindin bu umudun doğuşuna…
Bu şafak, kalbimi donduran soğuk yoktu içimde!
Garip, aşk belirtileri vardı bende…
Yalnızlık hissinden eser kalmadı ruhumda,
Belki gömülmüş sırlar ortaya çıktı bu umudun doğuşuyla!
_________________
